Mrówkowi żołnierze.
Mrówki są narodem bardzo walecznym i drażliwym. Ostro bronią swojego terytorium, nie wahają się przed mordem, grabieżą i podbojami nowych terenów. Bronią używaną przez mrówki można zaopatrywać gabinety tortur. W świecie mrówek, inaczej niż u ludzi, wojsko stanowią same kobiety. Już ż bardzo wcześnie dostają one powołanie do życia wojskowego. Jako larwa mała mrówka dostaje lepsze jedzenie, by wyrosła na większa od swoich "zwykłych" sióstr. Mrówka - żołnierz w powiększeniu wygląda dość groźnie. Czasem ma ciało pokryte kolcami, głowę o kształcie topora i szczęki ostre jak brzytwy. Jeśli larwa ma zostać odźwierną, jej głowa będzie tak duża, by mogła zatkać nią jak korkiem wejście do mrowiska. Jeśli ma walczyć wręcz otrzyma szczęki zdolne do zabicie każdego przeciwnika o podobnej masie, Pomimo świetnie wyposażonej armii wiele gatunków zwierząt żyje pokojowo, bez narażania siebie i współplemieńców na ryzyko. Na przykład dwa wrogo nastawione gatunki mrówek mogą mieszkać ze w sąsiedztwie latami i nie dopuścić do wojny. Mrówki ogniste są bardzo agresywne i o wiele większe od pospolitych mrówek leśnych. Często jednak zakładają gniazda w bliskim sąsiedztwie. Kiedy jednak mała mrówka leśna wychodzi po żywność musi na siebie bardzo uważać, każde spotkanie z mrówką ognistą może skończyć się śmiercią, więc często robotnicy towarzyszy strażniczka. Kiedy ta zauważy robotnicę obcego plamienia podbiega do mrówki ognistej jakby chciała ją zaatakować. Daje jej jednak tylko małego kopniaka i ucieka. Ale na nodze ma znak wroga - zapach, którym daje znak mrówce stojącej przy wejściu do kopca, by ta wszczęła alarm. Potem potężna armia mrówek wyrusza w poszukiwaniu tej jeden robotnicy. Mrówka ognista, chociaż sporo większa, w pojedynkę nie ma zbyt dużych szans na wygraną z armią mrówek leśnych. Żadna mrówka ognista, która odkryje niepożądane sąsiedztwo nie może przeżyć i w wrócić do swojego gniazda. Dla mniejszych mrówek to warunek przeżycia. Udaje im się w ten sposób zwodzić wroga przez wiele lat.
